رو در و دیوار این شهر همش از تو یادگاره

توی این کوچه ی تاریک منو تنها نمی ذاره          

  یاد حرفای قشنگت که توی قلبم لونه می کرد

یاد دلتنگی چشمات که مرا بهونه می کرد

میزنه آتیش به جونم بس کجایی مهربونم

آخه من ترانه هامو واسه ی کی بس بخونم

دل من هواتو کرده آخ کجایی نازنینم

کاشکی بودی و می دیدی بی تو من تنها ترینم

توی این بازی که ساختیم من همه هستیمو باختم

زیر بات گذاشتی آخر عشقی که من از تو ساختم

اگه تو دوسم نداشتی از دلم خبر نداشتی

دلت از سنگ شده انگار که منو تنها گذاشتی

میشینم منتظر اینجا تا تو برگردی دوباره

تا بشینی بای حرفام بریم تا ماه و ستاره

میدونم میای یه روزی یه روزی که خیلی دیره

یه روزی دلم شکستم سر این کوچه می میره 

 

 

 

تنها تو مي ماني

دل داده ام بر باد ، بر هر چه باداباد
مجنون تر از ليلي ، شيرين تر از فرهاد
اي عشق از آتش اصل و نسب داري
از تيره ي دودي ، از دودمان باد
آب از تو توفان شد ، خاک از تو خاکستر
از بوي تو آتش ، در جان باد افتاد
هر قصر بي شيرين ، چون بيستون ويران
هر کوه بي فرهاد ، کاهي به دست باد
هفتاد پشت ما از نسل غم بودند
ارث پدر ما را ، اندوه مادرزاد
از خاک ما در باد ، بوي تو مي آيد
تنها تو مي ماني ، ما مي رويم از ياد

بی تو شعر خسته ام بی تاب شد                            

                                 عشق تو در پستوی خانه قاب شد

بی تو ای تنها امید زندگی                                   

                                  قلب من خاموش چون مرداب شد

بس که بی تاب تو ام ای بی وفا                              

                             چشمه چشمان من بی آب شد

آه! ای تعبیر خوب بودنم                                     

                          نام تو در خلوتم مهتاب شد

  بدون جان عزيز دل مگر ميماند انساني

اگر چه نيستي نزدم ببيني اين غم و دردم

چه با من ميكند هر دم ولي دانم كه ميداني

خودت ميداني اين دنيا چه با من ميكند جانا

ميان كوهي از غمها عزيزت گشته زنداني

فلك گريد به حال من به سوداي وصال من

به اين درد محال من كه آن را نيست درماني

زمان زهريست در كامم كه آن را زندگي نامم

     فقط  ياد تو آرامم    نمايد زين پريشاني

 اگر چه نزد تو خوارم بیا روزی به دیدارم

     که این قلب سیه کارم کنم پای تو قربانی

بیاید روزی ای فانی که من را از برت رانی 

ولی آن روز خودت مانی و کوهی از پشیمانی

به زودی آید آن روزی که بیزارت کنند از من 

مرا رانی ز دامانت به شامی سرد و بارانی

خسته ام از این کویر، این کویر کور و پیر
این هبوط بی دلیل، این سقوط ناگزیر

آسمان بی هدف، بادهای بی طرف
ابرهای سر به راه، بیدهای سر به زیر

ای نظاره ی شگفت، ای نگاه ناگهان!
ای هماره در نظر، ای هنوز بی نظیر!

آیه آیه ات صریح، سوره سوره ات فصیح
مثل خطی از هبوط مثل سطری از کویر

مثل شعر ناگهان، مثل گریه بی امان
مثل لحظه های وحی، اجتناب ناپذیر

ای مسافر غریب، در دیار خویشتن
با تو آشنا شدم، با تو در همین مسیر!

از کویر سوت و کور، تا مرا صدا زدی
دیدمت ولی چه دور! دیدمت ولی چه دیر!

این تویی در آن طرف ، پشت میله ها رها
این منم در این طرف، پشت میله ها اسیر

دست خسته ی مرا، مثل کودکی بگیر
با خودت ببر، خسته ام از این کویر!

شب و هجوم وحشت و های های تنهایی
شب و روایت عشق از زنان هرجایی!

دوباره شعله آتش ز سینه‌ام برخاست
دوباره آه آه آه، چقدر رویایی!

همیشه هر که درآمد به گوش جانم خواند
دروغ‌های مکرر، به شکل لالایی

چه کاردستی ِ خوبی، خدا، گرفتی بیست
چقدر آدم سنگی، دل مقوایی

بیا... نمایش نو! ابتذال ِ دلقک‌ها
چهاست در پس پرده به جز خودآرایی؟

نه دین و مذهب پستی، نه کفر گستاخی
نه میل گوشه‌نشینی، نه شوق شیدایی

کجاست محرم رازی که این همه گویم
چه جای دوست در این گیر و دار خودرایی

نگو که قسمت ما شد به این همه تکرار
که هست در پی امروز، هه... فردایی

هنوز هست امیدم به خنجر تو رفیق
نگو به جای تیغ: مداوای سرپایی

دل و جانم  فداي يك نگاهت                  تمام  هستيم  باشد  برايت

اگرحتي بگويي رو توازدل                  بدان من تاابد سوزم به پايت

   ********

ازآن روزي كه يارازدردرآمد              غموغصه شب تارم سرآمد

اسير آن دو چشم ناز گشتم                   ميان  ظلمتم  ماهي بر آمد

 ********

بود در سينه ام قلبي شكسته                 ميان آن غم عشقت نشسته

بگوبامن چه كردي توپريزاد               عقابي گشته ام با بال بسته

    ********

مرا پروانه ها گر ميشناسند                 تو را گلهاي پرپر ميشناسند

توآنسان آشناهستسي كه حتي               تو را ازعشق بهترميشناسند

سکوت شبهای سیاه و بی صدا            پر از بهانه های دل برای توست

هر ثانیه لحظه شماراین سکوت        درحسرت لحظه ای خندیدن توست

درگیر و داردیدن خورشید شب         درجست و جوی ردپای دل توست

پیدا نمی کند تو را اما هنوز              هر شب میان آسمان درپی توست

قهراست حتی آسمان با این غریب        تنها نیاز من فقط بخشش توست

شبها صدای ناله های جغد شب            تنها صدا در قحطی آواز توست

میسوزم هرشب درفراق زلف تو         پروانه‌‌ ی قلبم پی شعله ی توست

آسان نیافتم من نگین عشق را            تقدیم این جانم  بهای عشق توست

من گذشتم زخود وبی خود وتنها گشتم

                             درسراپرده ی شب محو تماشا گشتم

آدم ساده دلی بودم و حالم خوش بود

                                ناگهان دیدمت و عاشق لیلا گشتم

آتش عشق تو در خرمن جانم افتاد

                            همچو شمع سوختم وهمدم گرما گشتم

بعدازآن مثل اسیری شده ام درقفست

                               از غم  دوری تو یکه  و تنها گشتم

روزها درنظرم بود سیاه و تاریک

                               مهربان چشم تورا دیدم  وبینا گشتم

باده ی عشق تو را از دو لبت نوشیدم

                              بین حوران جهان مست توزیبا گشتم

دین ودل باختم و گوشه نشین تو شدم

                                  بهر دیدار رخت غرق  تمنا گشتم

تو نسیبه دل من گشتی ومن عاشق تو

                                تو شد ی ماه  منو من شه دنیا گشتم

 

تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم
چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم
تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبایی
و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم
تو دریایی ترینی آبی و آرام و بی پایان
و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم
تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفاف
و من در آرزوی قطره های پاک بارانم
نمی دانم چه باید کرد با این روح آشفته
به فریادم برس ای عشق من امشب پریشانم
تو دنیای منی بی انتها و ساکت و سرشار
و من تنها در این دنیای دور از غصه مهمانم
تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم
و من در حسرت دیدار چشمت رو به پایانم
تو مثل مرهمی بر بال بی جان کبوتر
و من هم یک کبوتر تشنه باران درمانم
بمان امشب کنار لحظه های بی قرار من
ببین با تو چه رویایی ست رنگ شوق چشمانم
شبی یک شاخه نیلوفر به دست آبیت دادم
هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم
تو فکر خواب گلهایی که یک شب باد ویران کرد
و من خواب ترا می بینم و لبخند پنهانم
تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد
و من مرغی که از عشقت فقط بی تاب و حیرانم
تو می آیی و من گل می دهم در سایه چشمت
و بعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم
تو مثل چشمه اشکی که از یک ابر می بارد
و من تنها ترین نیلوفر رو به گلستانم
شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر کرده
و شاید یک مه کمرنگ از شعری که می خوانم
تمام آرزوهایم زمانی سبز میگردد
که تو یک شب بگویی دوستم داری تو می دانم
غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست
و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم
به جان هر چه عاشق توی این دنیای پر غوغاست
قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم
بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد
دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

ما به انکار تو عادت کردیم

و بهشت از سرمان زود پرید

خو گرفتیم به تاریکی شب

صبح دیدار تو در خاطره هامان گم شد

سجده کردیم به ابلیس وَ در باورمان

آتش و خاک به هم ریخت

حقیقت جان داد

ما به انکار تو عادت کردیم

نه ازل بود نه عشق

آدمی بود و گناه

و جهان،

فصل جاوید شب و حسرت شد

 

هر چه گويم عشق را شرح و بيان              چو به عشق آيم خجل باشم از آن

ای قناعت توانگرم گردان                          که ورای تو هيچ نعمتی نيست

کنج صبر اختيار لقمان است                    هر که را صبر نيست حکمت نيست

گر گزندت رسد زخلق مرنج                        که نه راحت رسد زخلق نه رنج

از خدا دان خلاف دشمن و دوست                 که دل هر دو در تصرف اوست

خواهی که خدای بر تو بخشد                  با خلق خدای کن نکويی

همراه اگر شتاب کند در سفر تو نيست           دل بر کسی مبند دلبسته تو نيست

 همراه اگر شتاب کند در سفر تو نيست        دل بر کسی مبند دلبسته تو نيست