امپراطور عشق

ای مسافر ای جدا ناشدنی ! گامت را آرامتر بردار...

ازبرم آرامتر بگذر !تا به کام دل ببینمت .

بگذار از اشک سرخ گذر گاهت را چراغان کنم.

آه که نمی دانی سفرت روح مرابه دونیم میکند وشگفتاکه زیستن بانیمی ازتن روح را میفرساید

بگذار بدرقه کنم واپسین لبخندت را و آخرین نگاه فریبنده ات را.

من چه کنم؟ تو پرواز میکنی و من پایم به زمین بسته است....

ای پرنده دست خدا به همراهت ....

اما نمیدانی... نمی دانی که بی تو به جای خون اشک در رگهایم جاریست .....

از خود تهی شده ام... نمی دانم تا باز گردی مرا هم خواهی دید یا نه؟؟؟؟؟؟

مسافر من ! آنگاه که می روی کمی هم واپس نگر باش .

با من سخن بگو مگذار یکباره از پا در افتم ... فراق صاعقه بار را بر نمیتابم .

جدایی را لحظه لحظه به من بیاموز...آرامتر بگذر...

وداع طوفان می آفریند ... اگر فریاد رعد را در طوفان وداع نمی شنوی ؟!

سه شنبه بیست و هشتم آبان 1387 توسط یکتا |

زغم کسی هلاکم

که زمن خبر ندارد

عجب از محبت من

که در او اثر ندارد

دوشنبه بیست و هفتم آبان 1387 توسط یکتا |

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم
از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم
تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم
شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم

پنجشنبه بیست و سوم آبان 1387 توسط یکتا |

کنار آشیان تو من آشیانه می کنم

فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

کسی سوال می کند برای چه تو زنده ای

و من برای زندگی تو را بهانه می کن

پنجشنبه بیست و سوم آبان 1387 توسط یکتا |

سیه چشمی بکار عشق استاد

به من درس محبت یاد می داد

مرا از یاد برد آخر ولی من

به جز او عالمی را بردم از یاد

پنجشنبه بیست و سوم آبان 1387 توسط یکتا |

گفتی که چو خورشید زنم سوی تو پر

چون ماه شبی می کشم از پنجره سر

افسوس که خورشید شدی تنگ غروی

افسوس که مهتاب شی تنگ سحر

پنجشنبه بیست و سوم آبان 1387 توسط یکتا |

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی

اره منم همون دیونه همیشگی

فدای مهربونیات چه می کنی با سرنوشت

دلم برت تنگ شده بود این نامه رو برات نوشت

فدای تو نمی دونی بی تو چه رنجی کشیدم

حقیقتو بهت بگ به آخر خط رسیدم

رفتی و من تنها شدم تو غصه های زندگی

قسمت تو سفر شدو قسمت من آوارگی