دلم خو کرد به تنهایی چرا اینقدر تنهایم

خدایا این غم ما را که دیدست آه و فریادم

برس بر کوی ما ای یار که اینک شاد می گردم

نزن تو بر تنم دشنه که از یاران همی یادم

بزن برساز من دستی که از دستت همین خواهم

نرفت از یاد من عهدی که کردی آن زمان شادم

بیا اینک بشو یارم که من زین غم بی زارم

نبودی تو در آن لحظه که باشی شمع بالینم

همینک من تو را خواهم به فردا کی بود جانم

مرا این لحظه تو دریاب که از سنگم رسد آهم

مرا حافظ پندی داد که الیاس برین باشم

بیا عشقم بیا بر من که من از دین افتادم

دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من

گر از قفس گریزم کجا روم، کجا من؟

کجا روم که راهی به گلشنی ندانم
که دیده برگشودم به کنج تنگنا من

نه بسته‌ام به کس دل، نه بسته کس به من دل
چو تخته‌پاره بر موج، رها، رها، رها من

ز من هر آنکه او دور ، چو دل به سینه نزدیک
به من هر آن که نزدیک، ازو جدا، جدا من!

نه چشم دل به سویی، نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

ز بودنم چه افزود؟ نبودنم چه کاهد؟
که گویدم به پاسخ که زنده‌ام چرا من؟

ستاره‌ها نهفتم در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست ، هوای گریه با من

حقيقت در نگاهت هاله و ماه است پنداري
تبسم بر لبانت صبح دلخواه است پنداري
چه مي‌گويند و مي‌خوانند از رخسار و گيسويت
همان افسانه يوسف كه در چاه است پنداري
روان از گوشه لعل لبت صد چشمه حيراني
دل سودايي‌ اما خضر گمراه است پنداري
چه گويي چونم از كلفت نگه كن بر سر زلفت
كه از حال من سرگشته آگاه است پنداري
وجود نيست بنيادم چه لافد پيشت از بودن
كه روي صورت آيينه يك آه است پنداري
دواي عافيت جستم من از داغ غم عشقت
مرا گويند كاري نيست اما هست پنداري
همان آتش كه از چشم تو مي‌خيزد شرارآسا
دواي عافيت نور شبانگاه است پنداري

اي صبح بردميده به سوداي چشم تو
سرگشته‌ام هنوز ز غوغاي چشم تو

آبي‌ترين سلالة خورشيد خوانمش؟
خورشيد نيز غرقة درياي چشم تو

«من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت»
روياي دلنشين تماشاي چشم تو

از بار هيبتش غزلم سرمه درگلوست
تا بر نشسته سرمه به بالاي چشم تو

دلداده را هرآينه در سينه آتش است
چون لاله از عذاب تمناي چشم تو

عالم تمام نشئه يك قطره اشك توست
تا غرق بوسه كرد سراپاي چشم تو

يوسف كجاست تا كه دهد مصر را خراج
يابد مگر وصال زليخاي چشم تو

اي صبح بردميده و شب آرميده باز
در سايه‌سار چشمه زيباي چشم تو

ما دل بر آتش تو نهاديم و سرخوشيم
از بادة چكيده ز ميناي چشم تو

كي مي‌رسي از راه كه چاووش تو باشم
بي‌قرعه خراب لب گلنوش تو باشم
ترسم كه نيايي تو و جانم به لب آيد
زين حوصله تنگ كه در جوش تو باشم
يك پيرهن از بوي تو كنعان صدا را
در غلغله افكند كه خاموش تو باشم
آوارگي هستي از اين جهد نفس‌هاست
جز آن دم فرخنده كه مدهوش تو باشم
اين جوش عرق شرم دل‌انگيز گلاب است
تا منفعل قامت گلپوش تو باشم
چون حلقه در خويش فرو رفته‌ام از درد
در حسرت آن روز كه در گوش تو باشم
گر يك نفس از دامن غفلت به درآيم
صد بستر بي جامه هم‌آغوش تو باشم
يك مشت غبارم كه اميد همه آن است
در ساية آرامش پاپوش تو باشم
سيمرغ حسد مي‌برد از قافم اگر باز
چون باشه سبك سير بر و دوش تو باشم
صد عمر پريشاني شهرت به چه ارزد
بيچاره‌ام آن دم كه فراموش تو باشم

دوباره خواب تو را ديدم چقدر خواب تو زيبا بود
دوباره هم نفسم بودي ولي چه حيف كه رويا بود
ميان باد تلاطم داشت شكنج زلف پريشانت
حجاب حجم گل اندامت پرند و اطلس و ديبا بود
پرند پوش پري پيكر گرفتمت چو گلي در بر
تمام فاصله مان چيزي به قدر يك دم و پروا بود
تمام فاصله مان هيچ است از اين شكسته تو باور كن
اگر چه آن سوي دنيايي ولي تمام تو اينجا بود
درست مثل خودت زيبا به مهرباني چشمانت
طنين نغمه پاكت چون سروده هاي اهورا بود
چقدر پيش تو ناليدم و گفتم از تب و بي تابي
از استغاثه هر روزم و وعده هاي تو فردا بود
هواي سينه من ابري است پر از صبوري و دلتنگي
و چشمهاي من از باران به پاي عشق تو رسوا بود
از اين دو ديده باراني تمام ناحيه دريا شد
به ياد آر چو ميرفتي مسير راه تو صحرا بود
چه انتظار دل انگيزي است هميشه در نظرم هستي
هميشه منتظرت هستم اگر چه آخر دنيا بود

براي آرام جان
گفتم نگفتني است تو گفتي بگو بگو
چون آينه مقابل هم رو به رو بگو
گفتم كه گفتگو نه سزاي محبت است
گفتي در اين معاينه بي‌گفتگو بگو
گفتم حكايت دل ريش است و مويه‌ها
گفتي بيا حكايت دل مو به مو بگو
گفتم كه سر به مُهر تو مانده است، سال‌هاست
گفتي به مِهر قصه سرّ مگو بگو
گفتم مگو به كس كه بسي دوست دارمت
گفتي بشوي دست از اين آبرو بگو
گفتم جناب عشق بلند آشيان ماست
گفتي كه نام حضرت او با وضو بگو
گفتم هواي وصل تو در سينه من است
راهي براي رستن از اين آرزو بگو
گفتي وصال دوست سر دار مي‌دهند
حلاج‌وار نام مرا همچون او بگو